Meczet Dżabal Tarik

Meczet stoi na skale, na której wylądowały wojska Arabskie, rozpoczynając podbój tej części Hiszpanii. Na cześć Tariqa, dowódcy wojsk arabskich, nazwano to miejsce Dżabal Tarik (Skała Tarika). Sam meczet ma jeden minaret. Zgodnie z tradycją muzułmańską, ilość minaretów stanowi o jego randze i zamożności mieszkańców, jak i fundatora. W tym przypadku, budynek meczetu jest skromny, z powodu niesamowitego pośpiechu, jaki towarzyszył budowniczym. Nadworny kronikarz Tariqa, odnotował, iż powstał on w trzy tygodnie. Zaś popularna wśród mieszkańców legenda, głosi, iż powstał on w jedną noc, na rozkaz Allaha. Późniejsze plany, rozbudowy meczetu, spełzły na niczym, z uwagi na przeniesienie stolicy Kalifatu Kordobańskiego do Kordoby. Projekt został zapomniany, do czasu, aż wojska Arabskie zaczęły być spychane przez Królestwo Kastyli. Wówczas, w realizacji okrojonego projektu, przeszkodziło wygnanie Maurów z Andaluzji.

Alhambra

Z arabskiego "Czerwona Wieża". Wzniesiona podczas panowania arabskiego, stała się rezydencją Kalifów Kordobańskich. Była ostatnim punktem oporu Arabów w Hiszpani. Po zdobyciu przez wojska rekonkwisty, stała się siedzibą lokalnej szlachty. Składa się z kilku wspaniałych, wewnętrznych dziedzińców, w tym jednego (Patio de los Leones), z najpiękniejszą fontanną wspieraną na dwunastu lwach. Dookoła dziedzińca, przylegają cztery sale. Dziedziniec jest otoczony kolumnadą, dzięki czemu, w upalny dzień, można się schronić w cieniu. Wiele jest także kameralnych ogrodów i strumyków. Obecnie jest siedzibą magistratu Santa Ana. Zwiedzanie jest dozwolone w każdy dzień wolny od pracy.

Jannat al-'Arif

Ogrody Najwyższego Architekta, to zespół ogrodów, połączonych z pałacem letnim. Powstał za panowania Muhammada III. Zaprojektowany przez Aben Walida. Wybudowany przez arabskich władców, kierujących się pragnieniem stworzenia raju. Powstał, jako nieoficjalna rezydencja kalifów. W skład kompleksu, wchodzi ogród położony nad brzegiem podłóżnego basenu. Inne ogrody, będące pierwotnie sadami cytrusowymi lub gajami oliwnymi, rozciągały się wokół pałacu. Były one miejscem spotkań żony kalifa, Zorai ze swoim kochankiem. Pierwotnie, połączony tunelem z Alhambrą. Obecnie jest prywatną rezydencją Burmistrza.

Opactwo Matki Bożej z Guadalupe

Największe sanktuarium maryjne w całej Sarmacji. Przechowuje cedrową figurkę Matki Bożej z Guadelupe. Figurka słynie łaskami, wielu pielgrzymów do niej przybywa a u jej stóp taki napis widnieje" "Tutaj chory żebrze zdrowia, skaleczony uleczenia, ślepy przejrzenia, grzeszny odpuszczenia grzechów i co tylko szkodliwego ludzkiemu życiu się znajdzie - tutaj odbierze ratunek i dozna pociechy" Na potwierdzenie tych słów w gablocie leży księga cudów, w której można przeczytać między innymi, że najstarsza wzmianka o cudzie za przyczyną Matki Bożej pochodzi z 12 czerwca 1670 roku. Niejaki Artur Szejda pochodzący z Grodziska z nieznanych nam przyczyn utracił wzrok. Kazał się wieźć do Santa Ana do figurki. Tutaj modlũc się żarliwie, wspierany westchnieniami rodziny i sług, odzyskał wzrok. Zeznał o tym przed komisją. Pod opactwem, pochodzącym z XV w. płynie źródełko. Arabowie nazwali je właśnie Guadelupe, co oznacza: Rzeka Miłości.

Most Świętej Anny

Przez setki lat był jedynym mostem, który łączył obie części miasta. Wybudowany przez araba Muhammada ibn Yusufa ibn Taliba, przyjął nazwę od patronki miasta Świętej Anny. Most posiada ciekawa konstrukcję. Jest to most kamienny. Zmienna wysokość filarów i konieczność zapewnienia odpowiedniego przepływu wody w wąskim korycie nie pozwoliła na zachowanie jednakowej rozpiętości łuków (prawobrzeżne wypadały zbyt płaskie). Dyskutowano wariant mostu piętrowego na wzór akweduktów, ale koszt budowy i utrzymania takiego obiektu byłby znacznie wyższy. Zdecydowano więc podzielić most na 6 sekcji o skokowo zwiększających się rozpiętościach i wysokościach łuków. I tak - poczynając od lewego brzegu, od którego numerowano filary - zaplanowano dwie sekcje po trzy łuki o rozpiętości 18,8 m nad korytem rzeki, następnie jedną sekcję pięciu łuków po 12,5 m, trzy sekcje po sześć łuków 9,4-metrowych, jedno przęsło o rozpiętości 7,5 m i jedno - 6,6 m, razem 31 przęseł. Łuki jednowieńcowe wykonano z ciosów o grubości 78, 86 i 110 cm, mniejsze łuki miały dwuspadowe wypełnienia lite, łuki średnie i duże otrzymały przesklepienia z łuków odciążających. Ich grzbiety pokryto wyprawą cementową a środkiem poprowadzono wyłożone granitowymi płytami kryte kanały, odprowadzające wodę do miedzianych rur wypuszczonych przez najwyższy punkt sklepienia głównego. Mniejsze łuki posiadały odwodnienie w kierunku filarów. woda spływała do poprzecznych kanałów o przekroju 78×110 cm w pachwinach i stąd miedzianymi rurami była odprowadzana pod sklepienie przy węzgłowiu. Było to rewolucyjne rozwiązanie budowy mostu jak na tamte czasy.

Stare Miasto

Historyczne i geograficzne centrum Santa Ana, wybudowane przez chrześcijańskich władców miasta. Obecnie jest miejscem spotkań mieszkańców, oraz najchętniej odwiedzanym miejscem w mieście. Bodaj najsłynniejsze miejsce spotkań w mieście to okolice Placu Zielonego w centrum. To tam koło północy zbierają się setki młodych i nieco starszych, by pod pretekstem spaceru napić się i pogadać. Znalezienie wolnego stolika w okolicznych knajpkach i restauracjach graniczy z cudem, mimo że młodzież najczęściej okupuje plac, siadając po prostu na ziemi. Przez siedem dni i głównie - nocy - miasto nie zasypia. Uliczne spektakle, poczęstunki, turnieje i pokazy flamenco to dla spragnionych zabawy prawdziwy raj. Trunki - w tym przysmak mieszkańców tinto de verano (młode wino, mieszane z oranżadą, podawane z lodem i cytryną to najlepszy sposób na ochłodę i lekki zawrót głowy.) oraz chluba miasta - wino (bardzo słodkie i aromatyczne, robione z winogron typu Pedro Ximénez oraz Moscatel), leją się strumieniami. Z każdego miejsca słychać muzykę - ludzie tańczą na ulicach, skwerach, w parkach i na plaży. Każdy plac staje się sceną - teatry, zespoły taneczne czy pojedynczy artyści dają popisy non stop. Jednak ferię trzeba przeżyć chociaż raz w życiu - bez tego nie można zrozumieć, co naprawdę gra w hiszpańskiej duszy.

Kościół Świętego Michała

Pierwsza chrześcijańska świątynia na tych terenach. Kościół ma trzy nawy, z których każda zakończona jest apsydą. Boczne mają podstawę półokręgu, główna wielokątną. Nawy boczne oddzielone są od głównej czteroma parami filarów. Właśnie filary są jednym z najciekawszych elementów budowli. Po pierwsze ze względów historycznych, ponieważ ich konstrukcja przypomina konstrukcję filarów w katedrze, a po drugie dlatego, że są tak mocno pochylone, że sprawiają wrażenie, jakby się miały zaraz obsunąć. Kapitele filarów zdradzają etapowość budowania oraz postęp w doświadczeniach. Filary od strony kaplic bocznych charakteryzują się stylistyką dość formalną, natomiast motywy od strony kaplicy głównej z przedstawieniami lwów oraz motywów roślinnych zdradzają XII wieczne pochodzenie z warsztatów Praterías, w których wykonywano elementy zdobnicze i konstrukcyjne dla katedry. Kaplica główna posiada dwa piętra wnęk okiennych, niektóre są zamurowane. Centralnie, nad tabernakulum umieszczono postać Marii z dzieciątkiem na rękach. Sklepienie częściowo pokrywa fragment polichromii, niestety mało czytelny. W kaplicy bocznej na prawo od kaplicy głównej znajduje się posąg drewniany polichromowany z końca XVII w. przedstawiający św. Michała , natomiast w kaplicy po lewej stronie znaleźć można posąg św. Anny z początku XX w.

Świątynia Księżyca

Pogańska świątynia kultu księżyca. Jedyna, która zdołała się uchronić przed rekonkwistą oraz działalnością świętego Oficjum. W przeciwieństwie do słońca świecący światłem odbitym księżyc prawie zawsze utożsamiany był z pierwiastkiem żeńskim, nie tylko ze względu na jego cykl miesięczny, ale także, dlatego, że zmienia swe kształty jak kobieta w ciąży. Od zawsze był też symbolem ciemnej, zakrytej strony życia, tak jak ziemianie widzą tylko jedną jego stronę. W licznych baśniach, przypowieściach i książkach jego milcząca obecność towarzyszyła czarownicom, diabłom, mordercom i wilkołakom, a teoria o złym wpływie pełni na psychikę ludzi do dzisiaj uważana jest za prawdziwą. Ten jasny towarzysz gwiazd był szafarzem deszczu i utożsamiał wodę, gdyż kojarzył się i przypływami i odpływami. Traktowany był też jako opiekun zakochanych i świadek ich romantycznych spotkań, patron marzeń i snów, często przyrównywany do niebiańskiej latarni, oświetlającej mroki nocy, nazywany pasterzem gwiazd i budzicielem. Księżyc traktowano także jako tymczasową siedzibę zmarłych i przystanek dla błądzących dusz w ich dalekiej wędrówce w zaświaty.... W mitach starożytnych najbliższe ziemi ciało niebieskie było siostrą, żoną lub kochanką słońca i przypisywano jemu poszczególnie boginie.

Kapliczka Świętego Alejandro

Kapliczka o dość nietypowej bryle, w stylu secesyjnym. Została wkomponowana we wzgórze, na którym stoi, przez co jest niewidoczna z dołu. W końcu XIX wieku architektura i zdobnictwo naśladowały style epok minionych - od romańskiego do klasycystycznego - w zależności od upodobań klienta i projektanta. Artyści secesyjni przeciwstawili się panującemu przez całe stulecie historyzmowi i eklektyzmowi sztuki, odcinali się od skostniałego akademizmu, starali się zerwać z panującymi kanonami. Pragnęli stworzyć całkowicie nowy styl odpowiadający współczesności oraz nowe zasady kształtowania dzieła sztuki. Wiedeński architekt Otto Wagner pisał w 1895 roku: "Jedynie życie współczesne może być punktem wyjścia naszej twórczości artystycznej. Wszystko inne jest archeologią". W końcu XIX wieku secesja reprezentowała nowatorskie i rewolucyjne tendencje w sztuce. Jej nazwa pochodząca od łacińskiego secessio oznacza: "oddzielenie", "odejście". W funkcjonujących jeszcze kilkunastu innych jej określeniach podkreśla się nowość lub młodość tej sztuki Jugendstil (Niemcy), Modern Style (Anglia). Secesja ukształtowała się równocześnie w kilku ośrodkach Europy około I890 roku. Styl ten miał wiele inspiracji: angielski ruch Arts and Crafts (Sztuki i Rzemiosła), malarstwo prerafaelitów, modną wówczas sztukę Dalekiego Wschodu, drzeworyt japoński. Wchłonął także elementy rokoka i tradycji regionalnych. Apogeum jego popularności przypadło na rok 1900 i Wystawę światową w Paryżu. Najważniejszymi ośrodkami były: Anglia, Francja, Belgia, Niemcy i Austria. Schyłek secesji nastąpił po roku 1905, kiedy zaczęła być wypierana przez kierunki awangardowe.

Las Médulas

Pozostałość po rzymskiej kopalni złota. Zbocze pełne zerodowanych, czerwonych, zboczy jest typowym krajobrazem dla tego rejonu Gelloni.

Pomnik Byka

Pomnik, na którym uwieczniono symbol Santa Ana, podczas corridy. Jak głosi legenda, gdy przywódca powstania w mieście, podczas walki z oficerem hiszpańskim przewrócił się, w momencie gdy miał zostać zadany ostateczny cios, jeden z byków hodowanych w tych rejonach, zerwał się z liny i ubódł żołnierza rogami. Pomnik ten jest także symbolem rasy byków, której grozi wyginięcie. Od pewnego czasu prowadzano jest hodowla tych zwierząt mając na celu odtworzenie tej rasy. W związku z tym prowadzona jest zbiórka pieniędzy na cele hodowlane. Miejscowi naukowcy badają genotyp ocalałych osobników i prowadzą krzyżówki wsobne w celu uzyskania jak najlepszego materiału do dalszej reprodukcji. Stado w tej chwili liczy kilkanaście sztuk bydła i może poszczycić się coraz większą ilością cieląt o cechach identycznych do cech zamierzonych. Byki odżywiane są specjalną karmą. Skład paszy jest ściśle odtworzony względem historycznych uwarunkowań. Jest to bardzo kosztowne przedsięwzięcie. Do celów tych uprawiane są specjalne archaiczne gatunki traw. Nasiona ich uzyskano z dziko rosnących w górach otaczających Santa Anę zbóż. Prace nad hodowlą rozpoczęto od uprawy tych roślin. Dlatego każdy, kto odwiedza nasze strony proszony jest o pozostawieniu datku przy pomniku Byka.

Francisco Pizarro

Pomnik hiszpańskiego konkwistadora, dzięki któremu Santa Ana stało się miejscem handlu z koloniami, co doprowadziło do wzbogacenia miasta. Francisco Pizarro pochodził z Estremadury w Hiszpanii. Urodził się w 1476 r. w Trujillo jako nieślubny syn chłopki i oficera wojskowego. Nie miał wykształcenia, nie umiał czytać ani pisać. Mając niewiele ponad 20 lat wziął udział w walkach we Włoszech, a w wieku 26 lat popłynął na Hispaniolę (dzisiejsze Haiti) szukać szczęścia w Nowym świecie. Pizarro był małomówny, zamknięty w sobie, mściwy, podejrzliwy, więc nie był lubiany, choć go szanowano. Był zresztą człowiekiem bezlitosnym, jednym z najbardziej bezwzględnych odkrywców. Podbił Peru z garstką zuchwałych najemników bez skrupułów, którzy wykorzystując przewagę lepszego uzbrojenia. Jego podboje - choć krwawe i bezlitosne - przyniosły miastu wymierne korzyści. Ludność Santa Ana migrowała do odległego Peru i nawiązywała kontakty handlowe. Dzięki temu nastąpił szybki rozwój miasta i jego otwarcie na różne kultury. Do dziś jeszcze można spotkać w mieście potomków Indian., którzy przywożeni byli jako niewolnicy.